گروه: سایر / گزارش
تاریخ : 1404/09/8 10:44
شناسه : 412160

زهره نعلبندی

شاخه سبز - نام قم بیشتر با زیارت و مراکز مذهبی شناخته می‌شود، ‏اما در سال‌های اخیر چهره‌ای تازه از این شهر در عرصه هنر و ‏اقتصاد در حال شکل‌گیری است؛ چهره‌ای که با حضور پررنگ نسل ‏جوان در صنایع‌دستی، روح تازه‌ای به بازار هنرهای سنتی بخشیده ‏است. ‏
به گزارش خبرنگار شاخه سبز، این روزها کارگاه‌های کوچک در ‏محله‌های قدیمی قم، جایی میان صدای چکش بر مس و بوی چوب و ‏لعاب، به پاتوق‌هایی برای خلاقیت و کارآفرینی جوانان تبدیل شده‌اند.‏
در یکی از کوچه‌های اطراف خیابان صفاییه، کارگاهی وجود دارد که ‏جوانان قمی در آن مشغول ساخت ظروف میناکاری و تولید زیورآلات ‏دست‌ساز هستند. «فاطمه احمدی» ۲۶ ساله، فارغ‌التحصیل رشته ‏گرافیک از دانشگاه قم، از جمله این هنرمندان است. او می‌گوید:‏
‏«از دوران دانشجویی به طراحی علاقه داشتم، اما همیشه دلم ‏می‌خواست چیزی خلق کنم که لمس‌پذیر باشد، نه فقط تصویری روی ‏مانیتور. با حمایت یکی از کارگاه‌های صنایع‌دستی، شروع به یادگیری ‏میناکاری کردم و حالا کارهام در چند فروشگاه اینترنتی عرضه ‏می‌شود.»‏
طبق داده‌های اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری قم، ‏در سه سال اخیر تعداد کارگاه‌های فعال صنایع‌دستی از ۱۸۰ واحد به ‏بیش از ۳۵۰ مورد رسیده که بخش قابل‌توجهی از مدیران و هنرمندان ‏آن زیر ۳۰ سال سن دارند. رشته‌هایی مانند سفالگری، منبت‌کاری، ‏معرق، بافندگی سنتی، قلم‌زنی، چرم‌دوزی و ساخت تندیس‌های هنری ‏بیشترین استقبال را در میان جوانان به خود اختصاص داده‌اند.‏
معاون صنایع‌دستی اداره‌کل میراث فرهنگی قم می‌گوید: با توجه به ‏ظرفیت بالای نیروهای جوان خلاق در قم، ما تلاش کردیم مسیر ‏آموزش و ورود به بازار کار برایشان ساده‌تر شود. در دو سال اخیر ‏بیش از ۷۰۰ نفر در دوره‌های مهارت‌آموزی صنایع‌دستی شرکت ‏کرده‌اند و حدود نیمی از آن‌ها حالا تولیدکننده مستقل هستند.‏
به گفته او، طرح‌هایی مانند “خانه خلاق صنایع‌دستی” که در سال ‏گذشته در قم راه‌اندازی شد، بستر همکاری بین هنرمندان سنتی و ‏استارتاپ‌های دیجیتال را فراهم کرده است. در این فضا، جوانان ‏می‌توانند محصولات خود را طراحی، عکاسی و به‌صورت آنلاین در ‏بازارهای داخلی و حتی بین‌المللی عرضه کنند.‏
در بازار تاریخی قم، همچنان مغازه‌های صنایع‌دستی با سبک سنتی به ‏فعالیت ادامه می‌دهند؛ اما حالا کنار ویترین‌های پر از فیروزه و مس، ‏جوانان با تلفن‌های همراهشان در حال پاسخ به سفارش‌های آنلاین ‏هستند.‏
در سال جاری، بر اساس آمارهای رسمی، حدود ۴۰ درصد از فروش ‏صنایع‌دستی قم از طریق پلتفرم‌های اینترنتی انجام شده است؛ آماری که ‏تا سه سال پیش کمتر از ۱۰ درصد بود. این تحول دیجیتال باعث شده ‏بسیاری از کارگاه‌های کوچک، حتی با سرمایه اندک، بتوانند در بازار ‏ملی رقابت کنند.‏
ویژگی جالب فعالیت هنرمندان جوان قمی، ترکیب مهارت‌های سنتی با ‏نگاه مدرن است. در نمایشگاه اخیر صنایع‌دستی استان، نمونه‌هایی از ‏ساعت‌های دیواری و زیورآلات مسی با طرح‌های مدرن ایرانی، ‏کیف‌های چرمی با نقوش مذهبی، و کاشی‌های دست‌ساز با الهام از ‏معماری حرم مطهر حضرت معصومه (س) به چشم می‌خورد.‏
سحر نادری یکی از داوران نمایشگاه می‌گوید:‏
جوانان قم نگاه متفاوتی دارند. آن‌ها گذشته را می‌شناسند اما به آینده ‏نگاه می‌کنند. استفاده از رنگ‌های مینیمال، ترکیب هنر ایرانی با ‏طراحی مدرن و استفاده از بسته‌بندی حرفه‌ای، باعث شده ‏محصولاتشان برای نسل جدید مشتریان هم جذاب باشد.‏
با وجود رشد چشمگیر فعالیت‌ها، هنرمندان جوان قم هنوز با ‏چالش‌هایی روبه‌رو هستند. افزایش قیمت مواد اولیه مانند مس، چرم و ‏لعاب، نبود کارگاه‌های مجهز مشترک، و محدود بودن فضای ‏نمایشگاهی از مهم‌ترین مشکلات ذکرشده است.‏
استان قم به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش در مسیر زائران و گردشگران ‏داخلی و خارجی، پتانسیل بالایی برای عرضه صنایع‌دستی دارد. ‏مسئولان میراث فرهنگی نیز برنامه‌هایی برای برندینگ محصولات ‏محلی تدوین کرده‌اند و در حال آماده‌سازی نشان تجاری “صنایع‌دستی ‏قم” هستند تا محصولات تولیدشده با این برند، با کیفیت مشخص و ‏بسته‌بندی استاندارد به کشورهای همسایه صادر شوند. همچنین در ‏مذاکراتی با رایزنان فرهنگی ایران در عراق و لبنان، زمینه معرفی ‏آثار هنرمندان جوان فراهم شده است. ‏
گشت و گذار در کارگاه‌های هنری قم، شاید بیش از هر چیز نشان از ‏روحیه خودباوری در میان نسل جدید دارد. آن‌ها نه در پی شهرت، ‏بلکه به دنبال ساختن راهی برای بقا و شکوفایی هنر ایرانی در روزگار ‏دیجیتال هستند.‏
حضور پرانرژی و خلاق جوانان، حمایت نسبی نهادهای فرهنگی، و ‏گسترش بازارهای دیجیتال، نویدبخش آینده‌ای روشن برای هنرهای ‏سنتی در این شهر است. اگر چالش‌های موجود در زمینه مواد اولیه و ‏امکانات
آموزشی برطرف شود، صنایع‌دستی قمی می‌تواند از یک هنر بومی، به ‏برندی ملی و حتی بین‌المللی بدل شود.‏

پاسخی بگذارید